Tatuazh realizëm

Një portret nis me një foto të mirë. Sa më e qartë të jetë fotoja që sjell — me dritë natyrale, pa filtra, ku fytyra duket e plotë — aq më i besueshëm del punimi. Nga ajo foto vizatoj skicën, e përshtat me formën e trupit ku do të shkojë, dhe të tregoj se cilat detaje do të dalin fort e cilat do të zbuten.

Hijet ndërtohen në shtresa. Kjo do të thotë se punimi kalon disa herë mbi të njëjtën zonë me gjilpëra e intensitete të ndryshme, derisa kalimi nga e bardha te e zeza të bëhet i butë. Është arsyeja pse realizmi kërkon më shumë kohë se stilet me vija.

Një portret i mesëm në parakrah zë zakonisht një seancë të gjatë. Punimet e mëdha — kraharor, shpinë, pulpë e plotë — ndahen në dy ose më shumë seanca, me disa javë distancë që lëkura të shërohet mes tyre.

Nuk e nxitoj asnjëherë një portret. Një fytyrë e mbaruar me nxitim shihet menjëherë: humbet ngjashmëria, dhe ngjashmëria është e gjitha te një portret.

Realizmi kërkon hapësirë. Një fytyrë e vogël sa një monedhë nuk mban dot detajet e syve dhe të gojës — pas disa vitesh hijet bashkohen dhe humbet qartësia. Për këtë arsye, kur më kërkohet një portret shumë i vogël, e them hapur dhe propozoj ose një zonë më të madhe, ose një motiv tjetër që funksionon në atë përmasë.

Zonat me lëvizje të fortë, si brendësia e dorës apo gishtat, nuk i mbajnë mirë hijet e buta. Aty preferoj vija të pastra.